Πανελλήνιες Εξετάσεις & Στρες

Η εφηβεία είναι μια ιδιαίτερη αναπτυξιακή περίοδος στη ζωή του ατόμου καθώς σηματοδοτεί την μετάβαση προς την ενηλικίωση. Οι αλλαγές που συμβαίνουν σε βιοσωματικό, ψυχοσυναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο προκαλούν έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις, τις οποίες ο έφηβος καλείται να διαχειριστεί και να επιλύσει. Οι νέοι στόχοι που προκύπτουν (π.χ. διαμόρφωση ταυτότητας, δημιουργία νέων σχέσεων, εκπλήρωση προσδοκιών και σχολικής επιτυχίας) δημιουργούν έντονο άγχος που συνήθως κορυφώνεται κατά την περίοδο των πανελληνίων εξετάσεων, όπου οι εσωτερικές και εξωτερικές απαιτήσεις αυξάνονται σημαντικά. Ιδίως οι ημέρες αυτές και η περίοδος αναμονής των αποτελεσμάτων είναι συνυφασμένες με έντονο στρες για τους εφήβους. Αυτό είναι λογικό αν σκεφτεί κανείς πώς η εκπαίδευσή, που ξεκινάει ήδη από την πρώτη γυμνασίου είναι  στην ουσία προετοιμασία για τις εξετάσεις αυτές. Μελέτες έχουν δείξει πως κατά την περίοδο διεξαγωγής των εξετάσεων το στρες αυξάνεται σε σημείο που παύει να αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση του εφήβου στην απαιτητική πραγματικότητα των εξετάσεων, επιφέροντας επιπτώσεις στην ψυχική του υγεία καθώς και στην δυνατότητα του να διαχειριστεί στρεσογόνα γεγονότα και μετέπειτα στην ζωή του.

Το άγχος είναι λειτουργικό όταν κινητοποιεί και βοηθάει το άτομο να είναι δημιουργικό αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις η αλληλεπίδραση του με άλλους παράγοντες όπως η στάση των γονιών και οι προσδοκίες της οικογένειας, η προσωπικότητα του εφήβου σε συνδυασμό με όποια προϋπάρχουσα ευαλωτότητα, οι εμπειρίες του από προηγούμενες εξετάσεις, αλλά κυρίως η σημασία που δίδεται από όλους εμάς στο θεσμό αυτών των εξετάσεων αυξάνει το άγχος σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα καθιστώντας τον έφηβο δυσλειτουργικό. Σε τέτοιες περιπτώσεις το άγχος σε συνδυασμό πάντα με άλλους παράγοντες μπορεί να οδηγήσει τους ήδη ευάλωτους εφήβους σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.

Με αφορμή την έναρξη των πανελληνίων εξετάσεων σήμερα, θα  θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε τα προειδοποιητικά σημάδια που δίνει ένα άτομο με αυτοκτονικό ιδεασμό. Τα πιο συνήθη σημάδια που μας ανησυχούν σε κάποιον έφηβο με αυτοκτονικό ιδεασμό είναι: καταθλιπτική διάθεση, άρνηση να παραστεί στις εξετάσεις, έντονη αϋπνία ή  υπερβολικός ύπνος, ανορεξία, συμπτώματα έντονου άγχους (εφίδρωση, πανικός, ημικρανίες, πονοκέφαλοι, διάρροιες κλπ), έντονες συναισθηματικές εκδηλώσεις (κλάματα, εκρήξεις θυμού κ.ά.), παραμέληση της προσωπικής υγιεινής, έλλειψη ενδιαφέροντος, σκέψεις θανάτου. Ακόμη η απομάκρυνση από τους φίλους του, η απομόνωση, ο αυτοτραυματισμός, η χρήση ουσιών και οι διαταραχές διατροφής είναι ανησυχητικά σημάδια.  Σημαντικό είναι ότι ο αυτοκτονικός ιδεασμός δεν είναι ένα στατικό φαινόμενο πόσο μάλλον σε αυτές τις ηλικίες. Μπορεί να εμφανίζεται άλλοτε εντονότερος και άλλοτε να υποκρύπτεται. Η απόφαση για αυτοκτονική συμπεριφορά μπορεί να είναι παρορμητική χωρίς εκτίμηση των συνεπειών ή αποτέλεσμα παρατεταμένης σκέψης.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι να μπορούν να αναγνωρίζονται και να λαμβάνονται στα σοβαρά τυχόν αυτοκαταστροφικά σχόλια ή/ και αλλαγές στη συμπεριφορά του εφήβου. Ειδικότερα, οι γονείς χρειάζεται να δίνετε μεγάλη σημασία σε οποιαδήποτε αλλαγή μπορεί να σας προβληματίσει στη διάθεση ή συμπεριφορά.  Σε περίπτωση που καταλάβετε πως υπάρχει κίνδυνος για απόπειρα αυτοκτονίας, μιλήστε μαζί του, ενδυναμώστε τον και ενθαρρύνετε τον να σας πει τι σκέφτεται και πότε μην τον αφήσετε μόνο του αν δείτε πώς διατρέχει υψηλό κίνδυνο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διεθνές ετήσιο συνέδριο Αυτοκτονολογίας TRIPLE i

O Άρης Βιόλατζης και η Κωνσταντίνα Καρύδη εκπροσώπησαν το Κέντρο Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας στο διεθνές ετήσιο συνέδριο Αυτοκτονολογίας TRIPLE i, που διοργανώθηκε από το Κέντρο Έρευνας της Αυτοκτονίας της Σλοβενίας. Σκοπός του συνεδρίου ήταν η προώθηση της προβλεπτικότητας, της φαντασίας και της καινοτομίας (intuition, imagination, innovation) στους τομείς της έρευνας και της πρόληψης της αυτοκτονίας και των αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών.
Στη φωτογραφία η καθηγήτρια Vita Postuvan από το University of Primorska και το Κέντρο Έρευνας της Αυτοκτονίας της Σλοβενίας και ο καθηγητής Diego De Leo, πρώην πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας και κορυφαίος αυτοκτονολόγος σε διεθνές επίπεδο, ο οποίος κρατά την ελληνική έκδοση του βιβλίου του «Σημεία Καμπής: Ένα εξαιρετικό ταξίδι στο αυτοκτονικό μυαλό σε επιμέλεια της ΚΛΙΜΑΚΑ.

13119758_1720828464857219_6817517712707741535_o

Αυτοκτονία 31χρονου Αστυνομικού

Σε συνέχεια της αυτοκτονίας νεαρού αστυνομικού μέσα στην Υποδιεύθυνση Τροχαίας Αθηνών, επισημαίνουμε για μία ακόμη την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός σαφούς πλαισίου υποστήριξης των στελεχών της Αστυνομίας, καθώς και της συνεπαγόμενης δυνατότητας τους οπλοφορίας και οπλοχρησίας.

Στη χώρα μας, οι αυτοκτονίες αστυνομικών υποκαταγράφονται όπως ισχύει και για τις υπόλοιπες επαγγελματικές ομάδες. Η υποκαταγραφή οφείλεται αφενός στο στίγμα που φέρει η αυτοκτονία για το θανόντα και την οικογένεια του και αφετέρου στο γεγονός ότι στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ οι αυτοκτονίες αστυνομικών αθροίζονται στη γενικότερη κατηγορία των ένοπλων δυνάμεων με αποτέλεσμα να μην έχουμε μια σαφή εικόνα ανά επαγγελματική ομάδα. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, σύμφωνα με δηλώσεις του (τότε) Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, τον Ιούλιο του 2013, από τον Ιανουάριο του 2010 μέχρι και τον Ιούνιο του 2013, δεκαέξι (16) αστυνομικοί έδωσαν τέλος στη ζωή τους. Για την ίδια περίοδο, τα στοιχεία του Δικτύου Καταγραφής του Κέντρου για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας αναφέρουν δεκαοκτώ (18) αυτοκτονίες αστυνομικών υπαλλήλων.

Από το 2007 μέχρι το 2013, έχουν καταγραφεί 25 αυτοκτονίες αστυνομικών, 2 συνοριακών φυλάκων και 2 ειδικών φρουρών, ενώ νεότερα δεδομένα αναδεικνύουν αύξηση των εν λόγω μεγεθών. Απαιτείται η άμεση αναθεώρηση του πλαισίου ψυχιατρικής και ψυχολογικής αξιολόγησης των νέων αστυνομικών καθώς και η επανάληψη και επικαιροποίηση των σχετικών διαδικασιών ανά τακτά χρονικά διαστήματα, προκειμένου να διασφαλισθεί ότι διαθέτουν έναν ικανοποιητικό βαθμό ψυχικής σταθερότητας και ανθεκτικότητας. Η ΚΛΙΜΑΚΑ επανειλημμένα έχει προτείνει συγκεκριμένες παρεμβάσεις σ’ αυτήν την κατεύθυνση, ενώ, παράλληλα, έχουν συγγραφεί και εκδοθεί δύο εγχειρίδια για την πρόληψη της αυτοκτονίας, απευθυνόμενα στα σώματα ασφαλείας.

Επιπρόσθετα, μετά από περιστατικά αυτοκτονίας, κρίνεται σκόπιμη η διεξαγωγή ψυχολογικών αυτοψιών προκειμένου όχι μόνο να υποστηριχθούν οι οικογένειες, οι οικείοι, οι αυτόπτες μάρτυρες και το επαγγελματικό (και μη) περιβάλλον του αυτόχειρα, αλλά και να αναδειχθούν εκείνες οι ελλείψεις, αδυναμίες ή παρεμβάσεις, η αντιμετώπιση και υλοποίηση των οποίων θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προληπτικά.